Dziwne przypadki Krzysia Nolajfa

Odpalam grę – jakieś miasteczko i zakładki pt. stwórz simy. No to cyk. Zrobiłem sobie swojego sima - dziewczynę. Taki ideał, co to ma wszystko na miejscu – nie za chudy, nie za gruby, w sam raz. Niebieską skórę tylko jej dałem, żeby mi się z realem nie myliło. Bo ta gra to taka bardzo fotorealistyczna jest, a że ja długo sam, a tu dziewczyna tylko w samej bieliźnie... no wiecie. A chciałem pograć dłużej, jak prawdziwy recenzent, a nie jakiś napalony smyk. Dobra, muszę się przyznać - zainstalowałem patch na golasy. Ale bez tego to bym się chyba nie przymusił do takiej babskiej gry.

Po wystrojeniu sima cechy charakteru się przydzielało – chwilę myślałem nad geniuszem, ale nie lubię mądrzejszych od siebie, więc wybrałem tylko komputerowca; niechluj odpadł – wystarczy że sam jestem, więc wiem co to znaczy, nieprzystępna też, bo mnie nawet te przystępne nie zauważają... Urodzona kucharka mi pasowało i złota rączka, a najbardziej to, że świetnie całuje. Ostatnia cecha – walnąłem poczucie humoru, bo dziewczyna, która się nie zna na żartach to jak kamień u nogi i mogiła czarna. Potem cyk Enterem, wybrałem domek umeblowany już i zaczęło się.

Myślałem, że będzie fajnie. Ale gdzie tam... Moja Natalia nic, tylko jeść, spać i przy kompie siedzieć. Niby normalka, ale to, że ja tak robię w realu, to nie znaczy, że taką symulacją życia będę chciał się bawić. Nuuudyyy, powiem wam. Wysłałem ją do sąsiada po cukier, czyli żeby go uwiodła. Taaa! Jasne! Żonaty od pięciu lat. Wysłałem do miasta – to samo. Byłem w restauracji, na basenie (woda wygląda prawie tak dobrze jak u nas na basenie – postarali się twórcy gry, nie powiem), w sklepiku i w galerii. Wszędzie tak samo – łażą simy, do każdego można zagadać, ale wszyscy zaobrączkowani albo w związkach, albo jacyś oporni. W sumie to trudna ta gra. Prawie jak X3: Konflikt Terrański - żeby coś się zadziało, trzeba czekać i czekać...

Wysłałem więc Natalię na kurs pisarski i załatwiłem jej pracę w gazecie. Została dziennikarką i zaczęła zarabiać kasę. Fajnie. Teraz w przerwach między spaniem, graniem i jedzeniem, jeździła jeszcze do pracy. Taaa, przy takim trybie życia to bym w życiu nie zobaczył ani akcji łóżkowych, nie mówiąc już o sławnych simsowych porodach, o których tyle słyszałem od znajomych na czacie...

Udało mi się przypadkiem. Kazałem jej zagadać do dostawcy pizzy i zaprosić do środka. Facet łatwy był, a Natalia zdesperowana – no i całować się dziewczyna umiała jak nikt, bo w końcu taką cechę jej dałem. Ale i tak jestem zawiedziony. Nic nie było widać, bo kołdra wszystko zasłaniała – zero seksu, zero erotyki. A tam gdzie para wchodzi w ostre zwarcie, a pokazują tylko buzi-buzi, to jest jakieś kino familijne, co nie? No i właśnie dlatego ta gra jest dla nastolatek. Nawet pod prysznicem nic nie zobaczyłem, bo patch owszem, działa, ale skórek jeszcze fani nie wyprodukowali, więc sim wygląda jak lalka barbie, czyli kompletny uniseks. I tylko praca, żarcie, granie, łażenie, paciorek i spać. Błe, do tego to ja gry nie potrzebuję. Ba! Nikt nie potrzebuje. Większość ludzi może się pochwalić takim bujnym życiorysem.

I tylko ujął mnie ten fotorealizm. Zobaczcie, nawet próbkę zrobiłem. O tu jest fotka z gry:

A tu moja, pstryknięta komórką pod szpitalem, wczoraj...

Matkuuu, znam się na grach, fakt, ale takiej technologii jeszcze nie widziałem. Co za fotorealizm! Wprawdzie Crysis to nie jest, ale blisko, blisko... No i do tego nic się nie cięło, ale ja mam kompa za dwa tysie, a więc wypas, i trudno mi powiedzieć, jak to się u was odpali. W każdym razie u mnie full detals!

OCENA KRZYSIA:

CZTERY I PÓŁ NOLAJFA